"ในชาติภพก่อน ฉือเหยาได้ทุ่มเททั้งใจและมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่สำนัก อาจารย์และศิษย์ร่วมสำนักทุกคน เธอเคารพรักท่านอาจารย์เจ้าสำนักราวกับบิดา ดูแลเอาใจใส่ศิษย์ร่วมสำนักราวกับพี่น้อง แต่ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือกระบี่ที่จู่โจมถึงชีวิตจากท่านอาจารย์บนแท่นเฉียนคุน โดยไม่ไตร่ตรองถึงความถูกผิดเลยแม้แต่น้อย ก่อนสิ้นลมหายใจ เธอจึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า แท้จริงแล้วในใจของท่านอาจารย์ ไม่ว่าเธอจะทุ่มเทให้มากแค่ไหน ก็ยังเทียบไม่ได้กับการขมวดคิ้วหรือรอยยิ้มของศิษย์น้องฉือหยวนหยวนเลยแม้แต่น้อย เมื่อได้กำเนิดใหม่ในช่วงอายุหกขวบปีแรกที่เข้าสู่สำนัก เมื่อเผชิญหน้ากับมือที่ท่านอาจารย์ยื่นออกมาอีกครั้ง ฉือเหยาก็รีบหันหลังวิ่งหนีไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ในชาตินี้บ้าน ที่มีแต่จะเรียกร้องความอบอุ่นและชีวิตจากเธอเช่นนี้ เธอไม่ต้องการมันอีกแล้ว และไม่ปรารถนามันอีกต่อไป"