กำลังโหลดรายละเอียดซีรีส์...
ดึกมากแล้ว เมืองยังไม่หลับ แต่เธอไม่อยากกลับบ้าน เธอนั่งมุมหนึ่ง แก้วเหลือครึ่งเดียว เขาเดินเข้ามา เงาทาบทับตัวเธอพอดี “นั่งได้ไหม” เธอไม่ตอบ แค่ขยับให้เขา ใกล้เกินปกติ เข่าชนเข่า ไม่มีใครถอย เพลงดัง เสียงเขาใกล้เกินไป “คืนนี้…มีใครรอไหม” “ตอนนี้ไม่มี” ก้าวไปอีกนิด ก็ย้อนกลับไม่ได้ เมื่อเขาพูดเบา ๆ “ย้ายที่นั่งดีไหม” เธอลุกขึ้น ไม่ปฏิเสธ คือการยอมรับ