ความเย็นชาของสามี ทำให้เธอติดอยู่ในชีวิตแต่งงานที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกมานานแล้ว แต่ในช่วงเวลาที่เธออ่อนแอและโดดเดี่ยวที่สุด คนที่อยู่ข้างเธอกลับเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนที่เธอไม่ควรเผลอพึ่งพามากที่สุด ยิ่งเขาพยายามหักห้ามใจ เธอกลับยิ่งเสียการควบคุม ยิ่งเขาพยายามถอยห่าง โชคชะตากลับยิ่งผลักให้ทั้งคู่เข้าใกล้กันครั้งแล้วครั้งเล่า การใช้ชีวิตอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน คำครหาแสนคลุมเครือ และความระแวงของสามีที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เส้นแบ่งที่ทั้งคู่เคยพยายามยึดไว้ ค่อย ๆ แตกร้าวจนใกล้พังทลาย เธอเคยคิดว่าตัวเองแค่เหนื่อยเกินไป จึงเผลอโหยหาความอบอุ่นเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อความห่วงใยกลายเป็นความเคยชิน และความเคยชินกลายเป็นการพึ่งพาที่ตัดไม่ขาด เธอก็ได้รู้ว่าสิ่งที่อันตรายที่สุด ไม่ใช่การที่คนอื่นเริ่มมองออก แต่เป็นการที่เธอเองก็แยกไม่ออกแล้ว ว่ายังอยากหันกลับไป… หรือจริง ๆ แล้วอยากปล่อยให้ตัวเองหลุดไปนานแล้ว ด้านหนึ่งคือชีวิตแต่งงานที่เหลือเพียงชื่อ อีกด้านคือสายสัมพันธ์ที่ไม่มีวันเอ่ยออกมาได้ ความใกล้ชิดที่เริ่มต้นจากการเยียวยา กลับค่อย ๆ กลายเป็นบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม ท้ายที่สุด มันจะกลายเป็นการกอบกู้… หรือพาทุกคนดำดิ่งสู่หายนะไปพร้อมกัน?