เพื่อเรียกยอดวิว **อาเฉิน** และเพื่อนอีกสองคนแอบบุกเข้าไปในศาลเจ้าร้างอันน่าสะพรึงกลางดึก เพื่อไลฟ์สดเรื่องสยองขวัญ ตามคำเล่าลือ ศาลเจ้าแห่งนี้ไม่ได้บูชาเทพเจ้า แต่บูชา **ปีศาจงู** ผู้เลอโฉม ซึ่งดำรงชีวิตด้วยการดูดกลืนพลังชีวิตของผู้ชาย ทันทีที่การไลฟ์เริ่มขึ้น หมอกสีแดงเข้มก็แผ่ปกคลุมทั่วศาลา เครื่องรางลุกไหม้ขึ้นเองโดยไร้สาเหตุ พร้อมเสียงหัวเราะแผ่วเบาของหญิงสาวที่ดังก้องจากความมืด สิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงเรื่องเล่าสยองขวัญ กลับกลายเป็นความจริง เมื่อปีศาจงูที่หลับใหลอยู่ใต้ศาลเจ้าได้ตื่นขึ้น งดงามแต่แฝงด้วยอันตราย ปีศาจงูสามารถปลุกเร้าความปรารถนาที่ซ่อนลึกที่สุดในหัวใจของผู้ชายได้ เพื่อนทั้งสองของอาเฉินตกอยู่ในภาพลวงตาที่พวกนางสร้างขึ้นทีละคน ส่วน **อาเฉิน** กลับถูกปีศาจงูเลือกด้วยตัวเอง นางค่อย ๆ ก้าวเข้ามา ปลายนิ้วที่เย็นเยียบไล้ผ่านลำคอของเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนกระซิบข้างหูว่า **“อย่ากลัวเลย... ตอนนี้ข้ายังไม่กินเจ้าหรอก”** อาเฉินรู้ดีว่านางคือปีศาจ และรู้ว่าการอยู่ใกล้นางหมายถึงการเสี่ยงสูญเสียทุกสิ่ง แต่ระหว่างความหวาดกลัวกับแรงดึงดูด เขากลับค่อย ๆ สูญเสียการควบคุมตัวเอง ทุกครั้งที่พยายามหลบหนี ราวกับมีแรงบางอย่างดึงเขากลับสู่อ้อมกอดของนาง ทุกครั้งที่สบตา ก็เหมือนกำลังยอมจำนนต่อกับดักที่เขาไม่อยากหลบหนีอีกต่อไป สิ่งที่เริ่มต้นจากการไลฟ์สดเพื่อเรียกกระแส กลับกลายเป็นเกมต้องห้ามที่ไม่อาจหยุดได้ กล้องยังคงบันทึกภาพต่อไป แต่ผู้ชมที่อยู่หลังหน้าจอไม่มีทางรู้เลยว่าสิ่งที่กำลังรับชม ไม่ใช่การแสดงสยองขวัญที่จัดฉากขึ้น หากคือฝันร้ายที่แท้จริงของชายคนหนึ่ง ซึ่งกำลังถูกปีศาจงูครอบครองทีละน้อยอย่างมิอาจต้านทานได้।